برای  انسانهای  بزرګ  بن بستی  وجود  ندارد

       زیرا  آنها  بر  این  باورند  که  یا  راهی  خواهند

           یافت ، یا  راهی  خواهند  ساخت .

              مادرم   بود   چُو  یک  انګشتر   صاف   نګین

                  پدرم   بود   چُو   یک   عطر   ګُل   یاس   بقا

 مادرم  بود  چُو  یک  دریای  آرام  ګذشت

 پدرم   بود   چُو    یک    بندر   طوفان   لقا

                  مادرم   بود   چُو   یک   صدف   پاک   و   حیا

                  پدرم  بود  چُو   یک  مرد  خدا    ، فرزند  رضا

 مادرم  بود  چُو  یک  دوست  برای   دل  ما

 پدرم  بود  چُو  در  کار  ،   همیشه  جلونما

                  مادرم  بود  چُو  بک  شهر قشنګ  و  دل نواز

                  پدرم  بود  چُو  یک  مرد  ،  پُر  از  مهر  و  صفا

 مادرم  بود  چُو  یک  باغ  پُر  ازګُلهای  بهار

 پدرم  بود  چُو  یک  حاکم  پیر   ، مرغ  هما

                   مادرم  بود  چُو  یک  زن ، پُر  از  خصلت  نیک

                    پدرم  بود  چُو  یک  فیلم  ،  پُر  از  خاطره ها

 مادرم  بود  چُو  یک  کوه  ، همیشه  سر پا

 پدرم  بود  چُو  یک  چشمه  ، پُر  از آب  حیا

                                                           احمد  معطری

 مادر  با  دستی  ګهواره  را  و  با  دستی

 دیګر  عالم  را  تکان  می دهد .

                                (   ناپلیون بنا پارت )

 مادر  تویی  برای  من  ،  همیشه   مثل   ګُل  یاس

 مادر  تویی  برای  من  ،  تا  که  نفس  هست  ،  با صفا

 نام   پُر   از    حس   و   فدات  ،  در  ذهن  من  ریشه  زده

 مادر    همان     زن     فدا   ،   که    شد   به    پای   ما    فنا

 تو    خسته    بودی   و    ولی    ،    هرګز     نګفتی     سخنی

 رنج   کشیدی  ،  درد  کشیدی   ،   رفتی   چه   زود   پیش    خدا

 مادر   تویی    مثل    خدا    ،     از     جنس     نُقل    و   صلوات

 مادر   تویی     مثل    ګُلها    ،   خوشبو   و   از   جنس    طلا

 مادر   ببین   ز   دوریت   ،   هنوز   نګاهم    خسته   است

مادر   نګاه  کن   به   منو    ،   بکن    به   ماها   تو   دعا

 اګر  روزی  بمیرمو  بهشت  برم  ، تو  را  در آنجا نبینم

 روم  از  آن  بهشت برون  ، با  داد  و  فریاد  به  خدا

                                                  احمد معطری

سعادتمند  کسی  است  که  به  مشکلات  و

 سختیهای  زندګی  لبخند  بزند .

                                (  ویلیام  شکسپیر )

 یادش  بخیر  قدیما  ،   مهمانیا  زیاد  بود

 رونق  توی  سفره ،   بودن  نان  و  آب  بود

 نان  لواش ګوشه ،   چاشنی   سفره ها  بود

 دوغ   پُر   از   لطافت   ،   تاج   همه   سرا   بود

 ماست  قدیمای ما ، ترش  بود  و  خوش  ، ملایم

  برنج   توی    سفره  ،   طعمش   طعم    ګُلا   بود

  سبزی    سبز    تازه      ،    نُقل     توی    سفره ها

  چایی     داغ    اعلا     ،    بعد   از    غذا    سوار    بود

  تو    وسط      سفره ها     ،     آبلیمو    و     ترشی  ها

  خیار   شور   مش      عدول    ،   سبزی     قیطاس    بود

  روی      زمین     نشستن      ،     پای     سفره  ی     مادر

  دو     زانو      و     دراز کش     ،    رسم     همه    جاها    بود

  بعد    از     غذا    خوابیدن     ،      رسم    تو       خونه ها    بود

  دعوا      سر    یک      بالشت     ،   یک   جا   و   یک   مکان    بود

   یادش          بخیر        قدیما       ،       یادش         بخیر        قدیما

   دل         همه        آدما       ،       یک        جور آیی        شاد      بود

                                                         احمد  معطری

  وقتی  ګرانبهاترین  ګنجها  را  داری  و  این

  حقیقت  را  به  دیګران  می ګویی ، کمتر

  کسی  آنرا  باور  می کند .

 این  شهر بزرګ  است ، ولی  خیلی  غریب  است

 این   خانه  چه  زیباست  ، ولی  خاک  وطن  نیست

  این   شهر  مُدرن  است  ، ولی  شهر  غریبی  است

  این    ملت   عزیزند  ،  ولی  هم  صحبت  من   نیست

  این     کوه   بلند   است    ،   ولی   نیست    چُو    چُغا

  این   دریاچه   چه   زیباست  ،  ولی   مثل   ګهر  نیست

 هر    چند    که       سر سبز     بُود   ،   کوههای    آلمان

  اما    مثل      دامنهء     زاګرُس   و    تک   درخت    نیست

 پاریس     قشنګ     است    ،   ولی    نیست    چُو   بروجرد

  برلین     زیبا    ،    به    دلاویزی     آن    خاک    کهن   نیست

  در     ا هواز      و      همدان     و    بروجرد     و      کُل    ایران

  لطفی  ست    که    در    کُلن   و    بُن    و   جای    دګر    نیست

  در      ساحل      دریای       شمال     و       خلیج  فارس      ایران

 نسیمی  ست   ،    که   در    ساحل    هامبورګ    قشنګ    نیست

  در     عطر        دلاویز       ګُل       ګُلاب      کاشان     و       لرستان

   بُوی  ست       که      در           ګُلهای      زیبای       هلند      نیست

  من      کوچک      و     نا قابل     و         خسته ام      در     این   ملک

  هر     چند    که     بمانم    و    بسازم    ،   ولی   خانهء    من    نیست

                                                              احمد  معطری

  ز  دنیایی  که  مردانش  ، عصا  از  کور  می دزدند

  من  از  خوش  باوری ،  آنجا  محبت  جستجو کردم

 بخدا   دلم   اسیره  ،  اسیر   یک   عشق   پیره

 اسیره  به  آن  دلی  که  ،  توی  این   عالم  غریبه

 به   غم   کسی   اسیرم  ،  که   ز   رنج   خبر  نداره

 به    دلی   دلم    اسیره   ،   که  ز   غم    خبر   نداره

 عاشق  یک  بی  دلم  من  ،  که  ز  عشق  خبر   نداره

 توی   این    دو  روز    دنیا   ،   مرګ   عشق   ثمر   نداره

  عاشق   یک    بی  عنایت    ،    توی   فرم    روز    ګشتم

  چه    ملال    به    آن    دلی    که    ،   ز   دلم    خبر    نداره

                                                               احمد  معطری

 امید  در  زندګانی  بشر  آنقدر  اهمیت  دارد

 که  بال  برای  پرندګان .     (  کانت / آلمانی )

 شبی  پُر  خاطره  رفتی  ،  جه ها  کردم  که   بر ګردی

 هزار   بار   من   دعا   کردم   خدا   را   ،  تا  تو   بر ګردی

 کنار      لاله ی      قرمز    ،    میان      باغچه       ماندم

 نمی دانی   چقدر   ماندم   ،  فریاد  کردم  که    بر ګردی

 دو باره    یاد    تو    در    ذهن   پُر  بارم  ،   کجا ها   رفت

 و  من  با   یاد   تو   تا  به  سحر   ماندم   ،  که    بر ګردی

 اګر   چه   باورت    اینبار   ،   رنګ     لاله  ګونی     داشت

 ولی    من    آرزو  کردم   ،  دعا  کردم    ،  که     بر ګردی

 نګاه  کن  تو  در  اینجا ، میان  خاطره ها مان  نشستم  باز

 خدا  را   صد  هزار  بار   من   صدا  کردم   ،  که    بر ګردی

                                                                       احمد  معطری

 در  دنیا  جای  کافی  برای  همه  هست ، پس

 بجای  اینکه   جای   کسی   را  بګیری  سعی

 کن  جای  خودت  را  پیدا  کنی .

                                        (  چارلی  چاپلین )

 بد  نیست  اګر  کمی   بهم  فکر  کنیم

 در  عالم  خنده ها  ،  به   غم  فکر  کنیم

 بد  نیست  اګر  خانه ی  ما  سیمانی  است

 به   خشت  و  ګل  و  نفوذ  نم   ،   فکر  کنیم

  هر      وقت    ز   کار مان     دلی    می شکند

 بد  نیست  که   یک   لحظه  به  آن  ،  فکر   کنیم

  من    عاشق    و    تو    زار   در   این  خاک  غریب

  بد    نیست    اګر      کمی      بهم    ،    فکر     کنیم

                                        احمد  معطری

 دوست  واقعی  کسی  است  که  دستهای

 تو  را  بگیرد  ولی  قلبت  را  لمس  کند !

                                         گابریل  گارسیا

 مُشت  و  لگد  خرده  جمال سیر  شده

 طاقت   او   رفته   ،   دلش    پیر   شده

 از   بس   جمال   از   دم   صبح   خُماره

 بعد از نماز  سرشو  رو  جاش  می زاره

 میخواد    بجای    صبحانه اش    بسوزه

 با      آتش       منقل     و    دود     کوزه

 به جای  حرف  راست  همه اش  دروغه

 دروغ اش   هم   بزرګ   و   جور وا جوره

  آخر      جمال      اسیر     وافور     شده

 از  دوست   جدا  ،  با   غریبه  جور  شده

 غریبه ها    بهش    می دهند    حسابی

 حساب   آقا    اینجوری    و   جور   شده

                                              احمد  معطری

 به  جای  اینکه  به  تاریکی  لعنت  بفرستی ،

 شمعی  روشن  کن .  

 عجب     حالی    دل    پُر    درد    من     دارد   ،     نمی دانم

  عجب    عشقی    نګاه    پُر   طرب    دارد   ،   چه   می دانم

 عجب    خسته  است  ،  قدمهایم   در   این  روزها  توی  عالم

 عجب   صبری   دلم   در   این   جهان   دارد   ،   چه   می دانم

 عجب   فکری    می جوشد  ،   در   این    ذهن   پُر   از    کارم

 عجب ماهیست نګاه تو به آن من چون نظر دارم ، چه می دانم

 همه    دنیا    پُر    از    این    و    پُر  از  آن  است  ،   نمی دانم

 عجب های   فراوانی   سر  راه  تو   می کارند  ،  چه  می دانم

 عجب  دیدم من آن یاری که در یک لحظه می خندید و می ګرګید

 برای  خنده ایی  دیګر ، نګاه  من   نفس  دارد  ؟  ، چه می دانم

 عجب    دارد    که    من    بر   روی    ماه   تو    ،   نمی خندم ؟

 عجب  سر شاد  بودم  من  ،   براه  تو  شدم  آخر، چه می دانم 

                                                       احمد  معطری 

 از  لباس  کهنه ات  خجالت  نکش ، اما  از

 افکار  کهنه ات  شرمنده  باش .

                                        (  انیشتن )

 بهار   بهار   بهاره  ،  دلم   چه   بی قراره

 صدای   تب  تب  آن  ،  شده   مثل  جوانه

 بهار   بهار   بهاره  ،  عشق   خدا  تو  کاره

 طبیعت  پریشان ، نشان  عشق  می کاره

       بهار    بهار    بهاره    ،    مهد    دلا    تُو    کاره

       سبزه  ،  ګُل  و   ګیاهان  ،  سبز شدن   دوباره

       بهار  بهار  بهاره ، چشمهای  عشق  چه ماهه

       می کُشه  و   می بینه  ،  ناز   لیلی   تُو   کاره

                                                        احمد  معطری